“Ik was in een toestand geraakt waarin ik niet meer kon voelen. Alle verbindingen met mijn gevoel en met andere mensen waren verbroken. Ik was opgesloten in mezelf en kon niet naar buiten treden, want ik zag mezelf niet meer als een persoon die de moeite waard is om op te reageren. Ik was wanhopig, maar ik kon dat op geen enkele manier kwijt. En kennelijk is het in zo’n situatie een menselijke reactie om je huid open te klieven. Want je huid is de verbinding tussen wat binnen in jou is en de buitenwereld. En het bloed wat je verliest is een metafoor voor alles wat er uit moet. Waar ik het meest aan heb gehad zijn mensen die me begripvol tegemoet traden. Niemand in mijn omgeving heeft gezegd: stop met die onzin. Ze vroegen naar het verhaal achter het snijden. En dat was het beste wat ze konden doen. Want mijn verhaal mocht er nooit zijn.”