"Ik heb altijd geleerd dat als er wat fout ging dat dat mijn schuld was of dat het op mij af gereageerd werd. Ik ben dat ook op mijzelf gaan toepassen, van slaan tot snijden. Ik dacht echt dat alles wat mis ging om mij heen, daadwerkelijk mijn schuld was. En voor die schuld moest ik boeten. De emoties die daarbij omhoog kwamen waren ondragelijk, ik kon er niet mee omgaan. De enige manier dat ik mijn diepste pijn kon uiten was door mijzelf letterlijk pijn te doen. Mijn innerlijke pijn werd dan voor een moment draagbaar. In mijn omgeving vond ik weinig begrip, niemand die mij echt begreep. Pas toen ik meer mensen ontmoette die ook zichzelf beschadigden begon ik het te begrijpen en voelde ik me niet meer zo alleen. Ik heb leren begrijpen waarom ik mijzelf pijn deed en wat ik eigenlijk nodig had. Iemand waarmee ik mijn verleden kon delen, zonder veroordeeld te worden."